Eric Sieverts |
|
Ik tag, jij tagt, hij tagt, wij zouden graag getagd hebben.
Het heeft misschien even geduurd, maar tagging lijkt helemaal geaccepteerd door de professionals in ons vakgebied.
Het is helemaal Bibliotheek-2.0.
Alleen zijn we er alweer te laat mee, naar het schijnt.
Pas recent kwam ik er toevallig achter dat de toonaangevende
Web Technology Blog ReadWriteWeb
vorige zomer de tag cloud al
dood verklaard heeft. Inclusief een cartoon met grafsteen:
The Tag Cloud, born 2002, died 2008.
In een latere blogpost, eind december, ging RWW daar nog een keer op in.
De problemen van ongecontroleerde tagging en folksonomies,
waar de bibliotheekwereld steeds tegenaan gehikt had,
werden vanuit de hoek van de webtechnologen nu ook ineens breed uitgemeten.
Collaborative tagging en folksonomies zag men niet meer als de toekomst van het web.
Dat verhaal werd opgehangen aan een bespreking van twee hulpmiddelen die moeten helpen de betekenis van tags wel goed vast te leggen: semantic tagging services. Faviki doet dat door aan webpagina's die je wilt taggen, die woorden en begrippen te ontlenen die ook voorkomen in een uit de Wikipedia gedestilleerde lijst begrippen. Uit dat rijtje voorstellen kun je kiezen, zodat je wel gedwongen wordt vastgelegde termen te gebruiken.
Zigtag lijkt dat te doen door pagina's die door gebruikers van dezelfde tag zijn voorzien, te clusteren in groepjes waarbinnen die tag vermoedelijk in dezelfde context is bedoeld. Hoe zinnig dat gebeurt, werd mij uit een paar testjes niet meteen duidelijk. In elk geval lijkt op die manier niets te worden gedaan aan het probleem van het gebruik van synoniemen.
De onbetrouwbaarheid van wat verschillende mensen met hun tags bedoelen - en waaraan Zigtag en Faviki beweren iets te doen - werd door RWW overigens niet meer als het enige nadeel van tagging gezien. Nee, RWW verwacht dat mensen inherent te lui zijn om steeds te blijven taggen bij alles wat ze op het web doen, bij elke blogpost, bij elk bookmark, bij elke foto en elke video. Na een paar jaar begint de lol er al weer af te gaan.
RWW verwacht dat tagging alleen haalbaar blijft, als er systemen komen die niet zo zeer onze tags begrijpen, maar die ze helemaal automatisch voor ons toekennen. Waar hebben we dat eerder gehoord? Automatische verrijking, classificatie en thesaurering: de heilige graal van de informatieprofessional. Die professional, misschien niet te lui, maar wel als duur gezien, blijft het belang van metadateren wel inzien. Met goede metadata leg je betekenis wel meteen vast. Metadateren en taggen zijn dus heel verschillende zaken. Tenzij je met dat woord "taggen" natuurlijk juist "metadateren" bedoelt. Ik metadateer, jij metadateert, wij metadateren met metadata die we tags noemen (zolang dat woord nog hip is).